Notebook

2012-01-02T14:08:00.000-08:00

τα δάχτυλα μου πάγωσαν, μούδιασαν οι παλάμες και το πρόσωπό μου
ναυτία, τρέμουλο και μια άβολη δροσιά στο στομάχι
το δωμάτιο αποκομμένο από τον κόσμο
πάντα τέτοιες ώρες αποκομμένο από τον κόσμο
αυτός ο ψίθυρος που βουίζει στα αυτιά μου
έμαθα αλλιώς να γράφω τις λέξεις
έμαθα αλλιώς να βλέπω τον κόσμο
και μάλλον δεν του αρέσει
και δεν μπορώ πια να χορέψω
το σώμα μου δεν πάει
σαν να χει μάθει άλλο δρόμο
σαν να με παγιδεύει
κι αυτός ο κόμπος στο λαιμό
μου αρέσουν οι αγκαλιές
αλλά αυτή η ενοχή με τρώει
μαραθώνιος αναισθησίας
μην με λυπάσαι
να σαι αδιάφορος
και δε μου αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη
δε μου αρέσει η θέα του γυμνού μου σώματος
ούτε αυτό το βλέμμα
κι όταν κλείνω τα μάτια βουλιάζω
και δεν μπορώ να κοιμηθώ
και δεν μπορώ να ανασάνω
και το μυαλό μου με παγιδεύει
"κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν' αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν' αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ' αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο".

2011-10-02T04:04:00.000-07:00

Δεν μου αρέσει το σκάκι.
Για την ακρίβεια, με τρομάζει.
Και δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι παιχνίδι.
Ο βασιλιάς μου περιμένει την επίθεσή σου.
Θα σε κοιτάει άπραγος.
Θα τον φας.
Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ή δεν θέλεις.
Πάντως να ξέρεις θα χαμογελάει.
Και ξέρω πως θα κάνει την καύλα σου άβολη.

2011-08-26T08:04:00.000-07:00

Δεν μου αρέσουν οι σκιές. Κυρίως αυτές μέσα στο μυαλό μου, κάτω από τα μάτια μου, στα λόγια μου. Δεν μου αρέσουν γιατί δε με αφήνουν να έρθω κοντά σου. Εσένα λέω μαμά, φίλε, περαστικέ. Θέλω παρέα. Θέλω αγκαλιές. Θέλω να καθίσεις δίπλα μου, λίγο, πολύ, όσο θες, αλλά κάτσε, κανονικά, όχι στην άκρη της καρέκλας, τι θα πει φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι. Κάτσε.

2011-03-02T04:31:00.000-08:00

Κλειστοφοβία.
Λείπει οξυγόνο και τα μηλίγγια μου βαράνε σαν τρελά.
Ξέρεις, φοβάμαι.
Ξέρεις, το βλέπω πως καμιά φορά δε με αντέχεις.
Όσο νομίζεις πως βρίσκεις τοίχο και πας να τον γκρεμίζεις με τα νύχια, τόσο μου κάνεις σημάδια.
Ξέρεις, το μυαλό μου είναι κλειστοφοβικό.
Ξέρεις, με πολεμάει. Με δαγκώνει, μου κρατάει τον λαιμό, με σφίγγει και δεν μπορώ να αναπνεύσω, μου πλημμυρίζει τα μάτια μου, μου ρίχνει γροθιές στο στομάχι.
Με εκδικείται.

2011-01-06T17:08:00.000-08:00

Ξένη. Μέσα μου, ξένη.
Μέσα μου, ξένη.
Η έκφραση μου προκαλεί ασφυξία, πόνο στο στήθος, κόμπο στο λαιμό,
με πονάει σου λέω.
Η ξένη δεν έμαθε να συστήνεται.
Ούτε μέσα της.

2010-11-17T15:14:00.000-08:00

ξεπεσμένη τσούλα δεύτερη παρακμάζουσα πλαστική άδεια πονεμένη σκληρή άσχημα όμορφη άσχημη παγωμένη ανέκφραστη ψεύτικη γοητευτική. γυναίκα.

2010-10-20T14:22:00.000-07:00

"Είμαστε βαθύτατα θρησκευόμενοι. Αντί να πηγαίνουμε στην εκκλησία, ας προσευχόμαστε μπροστά στον καθρέφτη."

15:20, 05.10.2010, αίθουσα Γ3, Πάντειο Πανεπιστήμιο

2010-10-20T14:16:00.000-07:00

Το μυαλό θέλει σεβασμό.
Αν επιμένεις να το ταϊζεις βρωμιά,
γίνεται ο σκληρότερος εχθρός σου.
Κι αν νομίζεις πως μπορείς και το ελέγχεις,
μάθε πως σε ορίζει και σε κυριαρχεί.

2010-02-20T07:26:00.000-08:00

"Πες μου πάλι ότι θα βλέπω όνειρα κι όταν πεθάνω"

άτσαλη απογείωση, άτσαλο ταξίδι, άτσαλη προσγείωση.
τώρα τα μάτια μου ψάχνουν ανήσυχα. δεν χορταίνουν ποτέ.
δακρύζουν και κλείνουν με μανία-να δουν άλλο ένα όνειρο θέλουν.

το μυαλό μας το βιάσανε κι αυτό.

"Κοιμάμαι σε παγκάκι, αλλά είμαι καλυμμένος"

2009-11-04T09:51:00.000-08:00

Συνάντησα τον πιο νηφάλιο μπεκρή που έχω δει ποτέ. "Δεν είμαι αλκοολικός, λίγο μπεκρής μόνο. Αλλά το χαϊδεύω,
δεν το καταπίνω έτσι απλά. Με εφτά κιλά κρασί, θα πω όσα πρέπει όταν πρέπει. Όχι με τρία ποτήρια να γίνομαι
λιώμα."
Ναι, η ανάσα του βρωμάει αλκοόλ, τα μάτια του υγρά και μια θλιβερή ιστορία από πίσω να εξηγεί
την 'παρακμή' του. Αναφέρεται σε αυτή λες και συνέβη σε κάποιον άλλον. Όχι, μην τον χειροκροτήσετε.
Δεν πρόκειται περί αυτού. Μάλλον σε αυτό θα πετάξει καμιά μαλακία και θα γελάσει. Παιδί είναι έτσι κι αλλιώς.
"Όλοι παιδιά είμαστε. Καλέ, ηρεμήστε. Η πραγματικότις." 43 χρονών.
Θα σου πιάσει την κουβέντα. Θα σε κάνει να γελάσεις, θα γελάσει. Το καλαμπούρι του θα το ανακατέψει με
στιγμιαίες υπενθυμίσεις -μάλλον στον ίδιο- του γιατί βρίσκεται μπροστά σου έτσι. Δεν νομίζω πως
θεωρεί τον εαυτό του παρακμιακό. Δεν ξέρω.
Ρώτησε τι συγκράτησα. "Τα πάντα. Κοιμάσαι σε παγκάκι, αλλά είσαι καλυμμένος." Θα αρκεστεί να πει πως
έτσι είναι. "Είσαι σαν την κόρη μου. Τι να πω μαζί σου; Εντάξει, μπορώ να πω κάτι. ...Όποτε θέλεις, ξαναέλα."

2009-09-02T09:30:00.000-07:00

"Δε θέλω πολλά πολλά με τον έξω κόσμο."

2009-09-02T08:45:00.000-07:00

06/04/2009
22:00
Υπάρχουν άνθρωποι που μονίμως έχουν στο πρόσωπό τους την έκφραση της κακοπέρασης, της θλίψης, της καταπίεσης, της μιζέριας. Είναι εκείνοι που το χειμώνα δεν αντέχουν το κρύο, τον αέρα, τις βροχές, την άνοιξη το σινάχι, τις απότομες αλλαγές καιρού, τη χαρά, την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά, το καλοκαίρι υποφέρουν από τη ζέστη, ο ήλιος τους φέρνει δυσφορία, αλλά επιμένουν να μην μένουν στα σπίτια τους και να μπαίνουν στα λεωφορία μεταδίδοντάς σου -με το ζόρι- τον ανρητισμό τους. Είναι εκείνοι που κυνηγάνε τους γιατρούς για συνταγές φαρμάκων προς ίαση των ενίοτε αμελητέων ή κατά φαντασίαν ασθενειών τους. Ανεξαρτήτως ηλικίας, βλέπεις στα μάτια τους την απουσία της ζωντάνιας τους. Λες και τους εγκατέλειψε μην αντέχοντάς τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι παρασιτικές σκιές που υπάρχουν για αμφίβολους λόγους. Πάντως αυτοί οι άνθρωποι, πάντα στα λεωφορεία, θα σε σπρώχνουν να μπουν, να κάτσουν, να βγουν -πάντα θα σε σπρώχνουν, όπως μπορούν.
22:13

2009-07-08T06:14:00.000-07:00

Οι δυο τους θα μπορούσαν να είναι η πραγμάτωση φαντασίωσης.
Από τη μία, άγνοια των ιστοριών που διηγούνται οι αισθήσεις.
Από την άλλη, φόβος όταν στις ιστορίες αυτές υπάρχει το συναίσθημα.
Ο ένας οδηγεί τον άλλο σε ηδονές άγνωστες.
Η απόλαυση του πρωτόγνωρου, η ισχύς της καθοδήγησης, ο εξουσιασμός των αισθήσεων.
Δάσκαλος - μαθητής.
Και οι δυο κομμάτι και των δύο ρόλων.

2009-05-22T11:46:00.000-07:00

"Έχω ευγενείς καταβολές.
Μεγάλωσα σε ένα ωραίο περιβάλλον. Γονείς με παιδεία. Αδέρφια στο σύνολο: ένα.
Έλαβα κι εγώ παιδεία. Αυτήν που μου αρμόζει. Παράπονο δεν έχω. Με τάισαν πολλή παιδεία.
Μάθαινα με σύνεση να ζητώ και να δίνω.
Μετά, έμαθα με σύνεση να μη ζητώ καθόλου. Όπως το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Καμιά φορά, μου πε, δεν κάνει να απαιτούμε. Καμία φορά.
Μάθαινα με σύνεση να μιλάω όταν πρέπει.
Μετά έμαθα με σύνεση να τραγουδάω με το στόμα μου κλειστό. Όπως το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Καμιά φορά, μου πε, δεν αφορούν κανέναν οι ιστορίες σου. Καμία φορά;
Αλλά αυτές οι σιχαμένες δεν σταματούσαν ποτέ. Δυνάμωναν, δυνάμωναν, δυνάμωναν. Πολύ συχνά, δεν ήταν ευχάριστες. Δυνάμωναν όμως. Κοφτές και γρήγορες οι ανάσες μου για να προφταίνω.
Κι ενώ φαινόμουν με την παιδεία μου να βρίσκομαι σε σωστό δρόμο, να που μέσα μου εκτρεφόταν -και ακόμη εκτρέφεται αχόρταγα- ένα έκτρωμα, από εκείνα που ούτε στη γλώσσα, ούτε στο βλέμμα, ούτε στις πράξεις μπορεί ένας συνετός άνθρωπος να ελέγξει.
Ένα πλάσμα ανεπίτρεπτα και αναίτια συναισθηματικό και βρωμερό. Με ενοχικές, αλλά εθιστικές φαντασιώσεις, με ανώμαλες, σαδομαζοχιστικές τάσεις ειλικρίνειας και μια μίζερα γκρινιάρικη φωνή που όλο μου ψελλίζει διάφορα.
Αυτό θα γίνει μια μέρα αιτία η συνετή μου παρουσία να χαθεί.
Θα αρχίσει τις ντροπιαστικές εξομολογήσεις των σκέψεών του.
Θα σκάψει και θα ξεριζώσει από μέσα μου κάθε πρέπουσα συμπεριφορά, από αυτές που έχω μάθει με τα χρόνια.
Θα χρησιμοποιήσει τα χείλη μου για να ξεστομίσει ανείπωτα πράγματα.
Θα ηδονίζεται, φτάνοντας υβριστικά στον τέλειο οργασμό ξανά και ξανά, τελειώνοντας ακούραστα, με τη ντροπή σας για εκείνο.
Έχω ευγενείς καταβολές αλλά, σας το λέω, μια μέρα θα σας κάνω να τρέμετε φτάνοντας στα όριά σας με τις αισχρότητές μου."

Γράμμα

2009-04-24T11:56:00.000-07:00

Από: -
Προς: _____________

14:03
Κάθε αξιομνημόνευτη στιγμή, παύει να είναι αξιομνημόνευτη όταν το μυαλό σου τη βιάζει με τη συνεχή σκέψη της.

14:16
Κράτα αποστάσεις από ό,τι σου μοιάζει.
Την ομοιότητά σας την έπλασες στο μυαλό σου.
Τη βλέπεις γιατί το διάλεξες.
Το πότε θα πάψεις να τη βλέπεις είναι μόνο δική της επιλογή.

14:21
Θυμάσαι που 'σου πα για τις σκιές στα υπόγεια τραίνα;
Δεν τις έκρυψαν τα φώτα.
Με έπνιξαν μια μέρα.

14:39
Θα σου πω κάτι.
Θα στο πω.
Με πονάς.
Με σφίγγεις δυνατά.
Με πονάς.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε καταλαβαίνω.
Και δε σε καταλαβαίνω.

14:57
Την άνοιξη, τα βράδια έχει μια ωραία υγρασία. Πάντα κάτι σου θυμίζει. Δε σ' αφήνει αδιάφορο ποτέ. σε βοηθάει, σου δίνει δύναμη, να μην ξεχυθείς από το σώμα σου, γιατί οι φωνές σου θα την ασχημίσουν. Θα την κάνουν πεζή και άδεια. Κι έτσι, εσύ την αγαπάς αφού δε σ' αφήνει μόνο κι εκείνη αποκτά παρέα και κάποιον να την σκέφτεται...ή όχι.

22:03
Μόλις σκέφτηκα πως δεν ακούς το παραλήρημα των ενοχικών μου σκέψεων.

Λοιπόν, καληνύχτα.

DANNY THE DOG

2009-04-15T06:36:00.000-07:00

Στον πιστό σου σκύλο, να πετάς πάντα καλό κομμάτι κρέας.
Μην τον παραμελείς.
Μην τον χτυπάς.
Μην το βασανίζεις.
Στον πιστό σου σκύλο, να δίνεις πάντα καθαρό νερό.
Μην τον αφήνεις να διψάει.
Μην τον ξεγελας με κάτουρο.
Μην τον παρήγορεις γι' αυτό.
Στον πιστό σου σκύλο, να 'σαι πάντα πιστό αφεντικό.
Γιατί μια μέρα θα σε δαγκώσει.
Θα σε αφήσει να πεινάσεις, να διψάσεις.
Ο πιστός σου σκύλος, κατά βάθος, είναι ο αφέντης σου,
που φοβάσαι, που φαντασιώνεσαι.

2009-02-10T12:01:00.000-08:00

Καθοδική πορεία.
Όλο και πιο κοντά στην αρρώστια.
Ξέρεις, αυτήν που σπιλώνει κάθε καλό συναίσθημα.
Ξέρεις, αυτήν που σε σαγηνεύει με κόλπα που μισείς, με κόλπα που σιχαίνεσαι
…και λατρεύεις.
Αφού ξέρεις.
Και είναι τόσο σκρόφα, η άτιμη.
Σ’ αφήνει να νομίζεις πως γλίτωσες.
Να νομίζεις.
Με ένα χαμόγελο σε τραβάει πάλι πάνω της.
Και σε γλύφει. Επιδέξια.
Μην κάνεις πως δεν ξέρεις.
Την λατρεύεις αυτήν τη βρώμα.
Απ’ αυτήν εξαρτάσαι.
Διψάς να σε ρίξεις στο σκοτάδι της.
Είναι επιδέξια η βρώμα.
Σε αφήνει πάντα να την παρακαλάς.
Σχεδόν να την κυνηγάς.
Αφού ξέρεις.

2008-12-13T05:01:00.000-08:00

Κρεμιέσαι. Αξιοθρήνητα.
Καρφώνεις με τα χέρια σου τα χέρια σου.
Γρατζουνάς με τη φωνή σου τείχους.
Δεν πονάνε.Γελάνε.
Σε φτύνουν.
Κι εγώ μαζί.
Μην τρέμεις.
Μην κλαις.
Δε σε λυπάται κανείς.
Κάθε χάδι έγινε χαστούκι.
Κάθε έρωτας φονιάς.

Του εγώ σου.

2008-10-25T09:55:00.000-07:00

κάθε πρωί ξυπνάς με άδεια μνήμη.
επιλεκτικά.
λες και την προηγούμενη κοιμόσουν.
και αποστρέφεις τα μάτια σου.
σε αηδιάζουμε, έτσι;
τα σώματα μας καίγονται, γι' αυτό.

Ελάσσων

2008-09-10T09:36:00.000-07:00

Στο σόου με τις φωτιές
Κανείς δεν ειν' κομπάρσος
Αν δεν καείς, να κάψεις πρέπει
Κι αν οι φωτιές σε κρύψουν, να φύγεις πρέπει
Όπως και να 'χει
Στο σόου με τις φωτίες
Κανείς δεν είν' κομπάρσος
Κι αν δεν χορέψεις με τη φλόγα
Θα σε κάψει εκείνη αυτοστιγμή
Κι αν γίνεις ένα με τη φλόγα
Θα δεις σημάδια στο κορμί
Μα, όπως και να χει
Στο σόου με τις φωτιές
Όλοι θα ζήσουν μια στιγμή

2008-09-09T13:20:00.000-07:00

Μέσα στην κόρη του ματιού μου αποθηκεύονται εικόνες.
Από αυτές που θέλεις να αγγίξεις όταν σου λείπει η ανάσα.
Κι αφού με πλυμμηρίσουν με νερό,
μ' αφήνουν να ξανανασάνω.

2008-07-07T08:31:00.000-07:00

Τρώει ανθρώπους
Τους δαγκώνει
Μπήγει τα δόντια στο δέρμα τους
Σαρκαστικά περιμένει τον καθένα μας
Υπομονετικά πάντα
Οι κραυγές μας ακούγονται ευχαρίστηση
Σου αφήνει πάντα ανοιχτά τα μάτια
Να βλέπεις πόσο περίτεχνα χτυπάει με το σφυρί
μία μία τις αρθρώσεις σου
Να βλέπεις πόσο στοργικά σε λιγουρεύεται
Ένας τέλεια φτιαγμένος σαδιστής.

2008-06-15T15:08:00.001-07:00

τα αστέρια από πάνω της
μα δεν τα βλέπει

λυπάται
κι εγώ μαζί

δεν θέλει να με πάρει μαζί
φοβάται

λυπάται
κι εγώ μαζί

είναι από πάνω της
μα δεν τα βλέπει

λυπάται
λυπάμαι

να μην αρνείσαι να κοιτάξεις μόνο...
κι ας μην τα δεις

τράβα με
δεν φοβάμαι

2008-06-15T15:04:00.000-07:00

τα γόνατά μου τσούζουν
πιο κάτω ακόμα πέφτω
γονάτισα
να πω πως δεν το διάλεξα;
όχι
αλλά χέρι δεν θέλω να με σηκώσει

τα γόνατά μου τσούζουν
συνεχίζω να πέφτω
ωραία θα τσαλαπατηθώ
και μετά;
δεν το φοβάμαι
χέρι δεν θέλω να με σηκώσει

2008-05-21T11:34:00.000-07:00

παίζουμε με τα όρια
αντοχής, ανοχής

άσε με να κοιτάξω

τα αστέρια από πάνω της
μα δεν τα βλέπει
λυπάται

ας μου εξηγήσει κάποιος

λυπάται
λυπάμαι
λυπάται

σήκωσε το βλέμμα σου
τα βλέπεις;
αλλά είναι εκεί

λυπάμαι
λυπάται
λυπάται
λυπάσαι;

σ' αρέσει να με βλέπεις να πονάω

δεν τα βλέπω
αλλά είναι εκεί

τα όρια
αμφιταλάντευση

2008-05-09T11:06:00.000-07:00

Στους ναούς της ασελγείας
Τελωνείο φτήνιας
Στους ναούς της απραξίας
Σε σφαγείο πείνας.

Μαύρο ρούχο. Προστυχιά.
Ψαλμωδίες σε θεούς στη θέση τιμωρών
Ικεσίες ατέλειωτων ωρών.
Προστυχιά.

Και μια πείνα. Ακόρεστη.
Ηδονές σε βλέμματα βρώμικα.
Ρίγη απαγορευτική. Ακόρεστη.

Σε πορνείο ευλογίας
Τσούλες να υπηρετούν
Σε πορνείο υποχειρίας
Τείχη που δεν μαρτυρούν.

"Το απολαμβάνω.
Να πονάς, ναι. Το απολαμβάνω."
Απόλαυσέ το.

2008-05-01T08:28:00.000-07:00

Τα σύννεφα πάντα θρηνούν.
Το χαμό ακόμα ενός ήλιου
Τ' αστέρια που 'σβήσαν
Τις μικρές ροζ ιστορίες έρωτα.

Τα σύννεφα πάντα θρηνούν.
Που τα ποδοπατούν οι ονειροπαρμένοι
Που τα ονειρεύονται οι ρεαλιστές
Που δεν τ' αγγίζει το πάθος.

Τα σύννεφα πάντα θρηνούν.
Οργίζονται και τιμωρούν
Κατάρες ρίχνουν και φωτίζουν ψυχρά τη νύχτα
Κρύβουν τον ήλιο με το βρώμικο γκρι τους.

Τα σύννεφα πάντα θρηνούν.
Κι όταν ντραπούν που τα κοιτάμε
Σαν κατάρα χύνονται στα κορμιά μας
Με ένα μονότονα θλιμμένο τραγούδι στο στόμα.

Τα σύννεφα δε χαμογελούν.
Ούτε κι όταν τα βλέπεις άσπρα.

Τα σύννεφα πάντα θρηνούν.
Ακόμα και τις πιο ζεστές, γλυκές και φωτεινές μέρες.

Θρηνούν.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τι κρύβουν.
Κι αυτά δεν έχουν φωνή να το φωνάξουν.

2008-03-19T05:24:00.001-07:00

Περνούσαν οι μέρες από πάνω του. Τον έτρωγαν.
Στο μυστικό του σοκάκι θα χανόταν γι άλλη μια φορά.
"Να μάθεις ν' αγαπάς κι ας είναι για μια φορά μονάχα"
Δεν κοιτούσε στα μάτια. Κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία μιας μορφής απροσδιόριστης.
Και κάθε βράδυ να δαγκώνεται, μη τυχόν και του ξεφύγει μιλιά.
Φορούσε τη μαύρη του κουκούλα. Μόνος μέσα στο πλήθος ν' αγωνιστεί.
Σα ν' άκουγα την ανάσα του κάθε φορά να τρέμει.
Αλλά κάθε φορά μην κάνει πίσω.
"Κανείς να μη σου πει τι πρέπει και τι όχι. Να μην τους ακούσεις, ακούς;"
Τα βήματά του πιο βαριά κι από τον ίδιο.
Κουβαλούσε το φορτίο που μόνος του φόρτωσε στην πλάτη.
Αλλά κάθε φορά μην κάνει πίσω.
"Εγώ καλά θα είμαι."

2008-03-16T05:48:00.000-07:00

Όταν στο βάθος του μυαλού σου ξετυλίγονται ιστορίες που 'ταν κρυμμένες, νόμιζες, καλά.
Όταν το παρελθόν σου έρχεται να γίνει παρόν για άλλη μια φορά.
Όταν η σκέψη σου κολλάει σ' εικόνες που 'θελες να θάψεις.
Όταν το φως σε τυφλώνει, το σκοτάδι σε πνίγει.
Όταν τα σωθικά σου σε καιν' και σε πονούν
Όταν η σκιά σου σε καταδιώκει και ο αυστηρότερος όλων των κριτών σου είναι.
Τότε, για πες μου αν μπορείς, τι θα σε βγάλει από την τρύπα σου
λύκαινα εσύ που φιλάς τους λυγμούς σου, ω, σα να ήτανε χρυσός;

Τα διφορούμενα

2008-03-10T14:10:00.000-07:00

Ήχος του μολυβιού που σχίζει το χαρτί.
Ή μήπως το χαϊδεύει;
Δάκρυα που καίνε και μάτια που τσούζουν.
Ή μήπως ρίγη που συντρέχει το κορμί;
Σφυγμός μανιασμένος και μηλίγγια νευρικά.
Ή μήπως το λένε πάθος;
Χείλη σφιχτά κι αποφασιστικά.
Ή μήπως αποζητούν εσένα;

Σε τι διαφέρει ο πόθος απ' το πάθος;

2008-03-04T12:46:00.001-08:00

Τους ώμους του βαραίνουν οι συγγνώμες που είπε.
Και μια αστάθεια...φόβος...λες και θα του κλέψουν το είναι του.
Ξέρει καλά τους φόβους του. Μα δεν τους παλεύει.
Σιχαίνεται να αγγίξει τον εαυτό του. Έπαψε να κοιτάει τους ανθρώπους στα μάτια.
Αποφεύγει οτιδήποτε ξυπνά το μέσα του. Μοναχά ονειρεύεται.
"Ξύπνα και σταμάτα να χύνεις δάκρυα για όσα δεν έκανες"
Τον σκούντηξα. Με κοίταξε με βλέμμα χαμένο σε σκέψεις που τον οδηγούσαν όλο και πιο κοντά στο τέλος του. Και ανασάλεψε. Θαρρείς και ανέπνευσε μετά από πνιγμό. Κι αν το τέλος του ήταν γραφτό;
Μα τότε είμαι ένας επίγειος θεός! Ανέτρεψα όσα αυτός εκεί πάνω- ναι, για το δικό σου θεό λέω- αποφάσισε και έγραψε στο τεφτέρι του.
Ένα κι ένα δύο. Δύο. Πλην ένα; Μηδέν. Τα μαθηματικά της δικής του ζωής. Και μετά άντε το μηδέν να το ξανακάνεις ένα.
Και σηκώνεται. Βήματα αργά. Αρπάζει το μπουκάλι και το κολλάει στο στόμα. Ρουφάει μανιασμένα. Θυμωμένα. Που τον διέκοψα από το κόμμα του. Νεκρός. Μέσα κι έξω;
"Τι σκατά σθένος κουβαλάς" του λέω. "Τόσο αποτυχημένος; Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Είσαι δειλός. Αυτό είσαι. Λες πως ο πόνος έγινε αδελφός σου. Μα θέλεις ν' απαλλαγείς. Τον φοβάσαι. Κι η δείλια σου χειρότερος ξεπεσμός απ' όλους."
Μια στιγμή κατέβασε το χέρι του. Κοιτάχτηκε στο τζάμι. Και πέταξε το μπουκάλι λυσσασμένα στο σκελετωμένο του είδωλο. Σαν να προσπαθούσε να του πει "Εσύ φταις".
Δεν κάθισα παραπάνω.
Σωριάστηκε ξανά στο ξεσκισμένο στρώμα του. Και άπραγος περίμενε και πάλι ο θεός του να κάνει τους υπολογισμούς του.
"Ο θεός σου σε μισεί!!!!!" του φώναξα καθώς απομακρυνόμουν. "Σε αποστρέφεται!! Σιχασιά σκέτη!!"
Κι αυτή τη φορά ακούστηκε κραυγή που στ' αυτιά μου αντηχεί ως και τώρα. Ελπίζω ο θεός του να τον άκουσε. Και να τον φοβήθηκε.

2008-02-28T14:48:00.000-08:00

Όταν ρίγη διαπερνούν το κορμί και το κάνουν να σπαρταρά, τολμάς να κοιτάξεις στα μάτια... Sir Psycho Sexy?

__

2008-02-18T12:58:00.000-08:00

Έχεις νιώσει ποτέ το κρύο να σου κρατάει το χέρι;
Έχεις νιώσει ποτέ τα πόδια σου γυμνά να ματώνουν σε κάθε σου βήμα;
Έχεις νιώσει ποτέ τα μάτια σου να θολώνουν σε κάθε σου σκέψη;
Έχεις νιώσει ποτέ την ανάσα σου να κόβεται; Σα να μην χωρά στα πνευμόνια σου.
Έχεις νιώσει ποτέ έτοιμος να μείνεις άπραγος σ' αυτό που σε πονάει;
Έχεις νιώσει ποτέ το μυαλό σου έτοιμο να ξεράσει;
Έχεις νιώσει ποτέ τα δάχτυλα σου καρφιά στο ξύλο;
Έχεις νιώσει ποτέ τον πάγο να λιώνει στη γλώσσα σου;

Έχεις ομολογήσει ποτέ στον εαυτό σου την πιο αρρωστημένη σου φαντασίωση;
Έχεις τολμήσει ποτέ να αψηφήσεις τον φόβο σου;

Πονάει η απώλεια όσο πονάει η απομόνωση;
Πόσες φορές αντέχεις να σηκωθείς ξανά και να σταθείς στα πόδια σου;

<>

2008-02-02T03:33:00.000-08:00

Σύννεφα τρέχουν ν' αποκρύψουν απ' τον ήλιο τις ντροπές μας.
Στέλνουν βροχή μπας και ξεπλύνουν τις πληγές μας.
Το κάθε τικ του ρολογιού μπίγει μαχαίρι στον καρπό σου
Σα να μετράει αντίστροφα το θάνατό σου.

Φύλλα αντιστέκοναι όπως μπορούν στον άνεμο
Όταν τα σπρώχνει βίαια σ' έναν χορό άσκοπο.
Μέρες σε βιάζουν ν' αγγίξεις κάτι
Που η εικόνα του δεν άγγιξε το μάτι.

Το κάθε τικ του ρολογιού σφυροκοπάει το μυαλό σου
Σ' απομακρύνει πάντα απ' τ' όνειρό σου.

||

2008-01-09T11:40:00.000-08:00

Όταν το μυαλό σου ετοιμάζει μια τέλεια ψυχεδέλεια,
μπορείς να τ' αρνηθείς;
προσπάθησε...δε μπορείς...
Ιδρώτας...παλμοί που δυνατοί...οι φλέβες σου παν να σπάσουν.
Κραυγές μπερδεμένες με χαμόγελα.
Γέλιο με κλάμα.
Δάκρυ με έκσταση.
Χαρά με πόνο.
Οι μύες σου δεν κάθονται ήσυχοι...
Σε έχουν ταράξει...να κάτσεις δεν αντέχεις.
Χορεύεις και αισθάνεσαι γυμνός,
μα δε ν κρυώνεις.
Απλώνεις τα χέρια σου και κοιτάς το κενό...
Σε μια τέτοια τέλεια ψυχεδέλεια δεν χωρούν σκέψης πολλές...

/////

2008-01-07T12:50:00.000-08:00

Αρχή. Τέλος.
Αρχή. Τέλος. Και μια συνουσία ανάμεσα.
Μυστήρια συνουσία. Με διάφορες πλοκές.
Και μετά πάλι τέλος.
Μετά το τέλος, τι;
Ακολουθεί μια νέα αρχή;
Πάντα;
Τι αρχή είναι αυτή;
Και το τέλος πότε έρχεται;
Αρχή...τικ-τακ-τικ-τακ...
Τέλος.
Όλα έχουν αρχή και τέλος...ε;
Τι σε τρομάζει πιο πολύ, η αρχή ή το τέλος;
Η αρχή:το καινούριο, το άγνωστο - πολύ ελκυστικό
Συνάμα αινιγματικό.
Ανατρίχιασμα στην κάθε πρεμιέρα του.
Το τέλος: εξ ίσου καινούριο κάθε φορά.
Σε κοιτάει με ε΄να βλέμμα ειρωνικά παιχνιδιάρικο...και υπομονή μέχρι να έρθει η ώρα του να κάνει τη δική του εμφάνιση στο κόκκινο χαλί της ζωής σου.

Μια Αντιγόνη

2007-12-02T13:15:00.000-08:00

Παρουσία διακριτική.
Λόγια κι αγκαλιές ζεστές.
Η σιωπή σου προσευχή.
Παραστράτημα του μυαλού σου οι εικόνες που δες.
Μα αυτή που βλέπω εγώ
γεμίζει την καρδιά μου.

Η ανάμνησή σου γλυκιά
Μυρωδιές έντονες.
Γεμάτες.
Πίσω απ' τα μεγάλα σου γυαλιά, η αυτοθυσία σου.
Κάτω απ' τις όμορφες τσακισματιές του δέρματος,
κρυμμένα καλά, τα βάρη σου.
Και πάνω από όλα αυτά η ψυχή σου.
Σ' ευχαριστώ.

άδειος

2007-12-01T07:01:00.002-08:00

Ποιο είναι το νόημα;
Πονάς κι ευχαριστιέσαι μαζί. Αρρωστημένα.
Υποφέρεις. Νιώθεις κενό.
Χαμογελάς...με το κενό σου.
Κρύψου πάλι στο κουτί σου.
Κι άσε το σαράκι του να σε τρώει.
Εθελοσιωπάς.
Εθελοτυφλούν.
Τι ν' αλλάξεις;
Με τι;
Τα χέρια σου δεν είναι δεμένα.
Μόνος σου τα 'δεσες.
Θυμάσαι να τα λύσεις;
Ό,τι δεν λύνεται κόβεται.
Κόψε τα χέρια σου αν τολμάς.

Πουλάς την ψυχή σου.
Πουλάς το κορμί σου.
Το αντάλλαγμα;
Ούτε καν ηδονή.
Ποθείς λυσσασμένα.
Η τροφή που δίνεις στο κορμί σου δεν το χορταίνει.
Το δοκιμάζεις.
Εξυμνείς αυτό που πούλησες.
Και θα το πουλάς...
Γιατί στο πούλησαν.

Κενό

2007-10-06T11:57:00.000-07:00

-Με κάθε ανάσα ρουφάς αχόρταγα ό,τι δεν νόησες να γευτείς μια ολάκερη ζωή...Λες και θα προλάβεις...Και τώρα μόνο είδες τους πειρασμούς που τυφλά απαρνιώσουν...Αλλά πες μου, προφταίνεις; Πες μου, χορταίνεις;
Μα όχι, πως θα μπορούσες; Όλα όσα δεν τολμούσες ν'απολαύσεις μια στιγμή δεν τα χωρά.
Γιατί αγχώνεσαι;
-Ο κόμπος στο στομάχι.
-...Και το τέλος που νιώθεις κοντά...Εφιάλτης.
Κρύος.Φυλακή σκέτη.Μπουντρούμι ο ύπνος σου...Μα τα μάτια δεν ανοίγουν. Σφιχτά και ερμητικά κλειστά σε τιμωρούν για όσα αρνήθηκες να δεις...
Ορφανός είσαι, δεν το βλέπεις; Η ορφάνια σου χειρότερη κι από την απουσία των γονιών σου...
-Μα τι ορφάνια λες;
-Πες μου, που είναι οι στιγμές σου;
-...
-Πουθενά. Δεν έχεις.
-...
-...Γιατί είσαι ορφανός.

Αποστάσεις

2007-10-03T12:35:00.000-07:00

Αποστάσεις.
Μεγάλες. Μικρές.
Αποστάσεις που καλύπτονται.
Κι αυτές που δεν θα καλυφθούν ποτέ.
Αυτές που δεν θα τις ανακαλύψεις.
Κι αυτές που σε αφήσουν αδιάφορο.

Αποστάσεις.
Αυτές που δεν σε τρομάζουν.
Κι αυτές που σε τρομάζει να περπατήσεις.
Δύσκολες. Άβατες.
'Οπως και να 'χει, είναι αποστάσεις μεταξύ ανθρώπων.
...Μονάχα μάθε να τολμάς.

<_>

2007-09-28T11:35:00.000-07:00

...και τι να την κάνεις τόση ευτυχία που λες πως ζεις;
αφού δεν έχεις με ποιόν να την μοιραστείς...
μην ξεγελαστείς, να παίξει μαζί σου θέλει...
άτιμη η μοναξιά ...φίλη σου γίνεται και σε παρατά μετά...
να πιει λίγη απ'την χαρά σου θέλει...αν όχι να σε ξεζουμίσει...
και τίποτα άλλο...μην ξεγελαστείς...οι πλάνες της γλυκές...
που μπήγουν το μαχαίρι πιο βαθιά στις πληγές σου...
καλύτερα μόνος σου παρά με την μοναξιά σου...

_____________________

2007-09-20T14:22:00.000-07:00

Θέλω να έρθω πιο κοντά.
Τι με εμποδίζει;
Μάλλον το φοβιτσιάρικο εγώ μου...

Θέλω να σε δω αληθινά.
Τι με κρατάει;
Μάλλον το τυφλό μυαλό μου...

Και τι στα λέω αυτά;
Φταίει η απερισκεψία των χειλιών μου...

Breathe, breathe in the air.Don't be afraid to care...

2007-09-18T14:03:00.001-07:00

+++

2007-09-16T13:35:00.001-07:00

Νιώσε όσο ακόμα αντέχεις
Από ηδονές μακριά πάντα τρέχεις
Φοβάσαι, θέλεις ν'απέχεις
Απ'ό,τι σε κρατά ζωντανό.

Πες μου λοιπόν, ζεις με ποιόν σκοπό;
Πως αντέχει το μυαλό;
Πως το ανέχεται η ψυχή σου αρχηγό;
Και οι πληγές σου; Δεν πονούν;

Τους αφήνεις στο πνεύμα ν' ασελγούν.
Και να σου τώρα, σε απειλούν.
Και με το ίδιο κόλπο πάντα σε αποπλανούν.
Μα τι φοβάσαι να νιώσεις πια;

Χαρά; Αγάπη; Συντροφιά;
Αχ, νομίζω πως αποφεύγεις ό,τι είναι έντονο, ζεστό, μοναδικό...

to K.M.

2007-07-10T13:29:00.000-07:00

Περπατάμε βουβοί.

Και αρχίζει να μιλάει η βροχή.

Τραγουδάει στ’ αφτιά μου.

Κλαίει στ’ αφτιά μου.

Μοιρολόι βαρύ.

Το ακούω να παύει.

Τώρα μόνο μ’ αγκαλιάζει.

Δε μιλά καμιά μας.

Και τότε ηρεμούμε και οι δύο.

Εκείνη αποχωρεί.

Παύουν τα βήματα μας.

Ακόμα βουβοί.

Με σαχλαμάρες απασχολούμε τα στόματα και τα μυαλά μας.

Μα τώρα σκιές καλύπτουν τα πρόσωπά μας.

Τόσα πολλά να πούμε.

Μα, αδυνατούμε.

Και έτσι, μ’ αφήνεις στη γωνία.

Και φεύγεις.

Φεύγω και εγώ.

Γιατί βουβοί;

Είναι τόσα που δεν έχουμε πει…

Όμως…γιατί;

---

2007-07-10T12:45:00.001-07:00

Η μοναξιά είναι γλυκιά.

Τόσο γλυκιά όσο η αγκαλιά της μαμάς σου.

Που ποτέ δε απόλαυσες.

Η μοναξιά είναι σκληρή.

Τόσο σκληρή όσο η αγκαλιά της μαμάς σου που, ποτέ δεν απόλαυσες…

Άτιμος δαίμονας το ίδιο σου το μυαλό.

Σε τρώει. Σε πονάει. Σε τιμωρεί…

Για πράξεις αδιόρθωτες και μη.

Για κανόνες που έχεις παραβεί.

Σε τρών’ οι τύψεις στ’ όνειρο.

Τι όνειρο; Εφιάλτης είναι.

Ιδρώτας και πόνος στο στομάχι.

Αυτός ο πόνος που σου θυμίζει πως κάτι δεν έκανες καλά.

Αυτός ο πόνος που σου τρώει τα σωθικά.

Ξυπνάς.

Διψάς.

Για τι;

Ουρλιάζουν οι σκέψεις στο μυαλό.

Σπάνε την ανήσυχη σιωπή.

Γεμάτη ντροπές ήταν.

Γεμάτη…ηδονές αμαρτωλές.