Δεν μου αρέσουν οι σκιές. Κυρίως αυτές μέσα στο μυαλό μου, κάτω από τα μάτια μου, στα λόγια μου. Δεν μου αρέσουν γιατί δε με αφήνουν να έρθω κοντά σου. Εσένα λέω μαμά, φίλε, περαστικέ. Θέλω παρέα. Θέλω αγκαλιές. Θέλω να καθίσεις δίπλα μου, λίγο, πολύ, όσο θες, αλλά κάτσε, κανονικά, όχι στην άκρη της καρέκλας, τι θα πει φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι. Κάτσε.