06/04/2009
22:00
Υπάρχουν άνθρωποι που μονίμως έχουν στο πρόσωπό τους την έκφραση της κακοπέρασης, της θλίψης, της καταπίεσης, της μιζέριας. Είναι εκείνοι που το χειμώνα δεν αντέχουν το κρύο, τον αέρα, τις βροχές, την άνοιξη το σινάχι, τις απότομες αλλαγές καιρού, τη χαρά, την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά, το καλοκαίρι υποφέρουν από τη ζέστη, ο ήλιος τους φέρνει δυσφορία, αλλά επιμένουν να μην μένουν στα σπίτια τους και να μπαίνουν στα λεωφορία μεταδίδοντάς σου -με το ζόρι- τον ανρητισμό τους. Είναι εκείνοι που κυνηγάνε τους γιατρούς για συνταγές φαρμάκων προς ίαση των ενίοτε αμελητέων ή κατά φαντασίαν ασθενειών τους. Ανεξαρτήτως ηλικίας, βλέπεις στα μάτια τους την απουσία της ζωντάνιας τους. Λες και τους εγκατέλειψε μην αντέχοντάς τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι παρασιτικές σκιές που υπάρχουν για αμφίβολους λόγους. Πάντως αυτοί οι άνθρωποι, πάντα στα λεωφορεία, θα σε σπρώχνουν να μπουν, να κάτσουν, να βγουν -πάντα θα σε σπρώχνουν, όπως μπορούν.
22:13