"Κοιμάμαι σε παγκάκι, αλλά είμαι καλυμμένος"

Συνάντησα τον πιο νηφάλιο μπεκρή που έχω δει ποτέ. "Δεν είμαι αλκοολικός, λίγο μπεκρής μόνο. Αλλά το χαϊδεύω,
δεν το καταπίνω έτσι απλά. Με εφτά κιλά κρασί, θα πω όσα πρέπει όταν πρέπει. Όχι με τρία ποτήρια να γίνομαι
λιώμα."
Ναι, η ανάσα του βρωμάει αλκοόλ, τα μάτια του υγρά και μια θλιβερή ιστορία από πίσω να εξηγεί
την 'παρακμή' του. Αναφέρεται σε αυτή λες και συνέβη σε κάποιον άλλον. Όχι, μην τον χειροκροτήσετε.
Δεν πρόκειται περί αυτού. Μάλλον σε αυτό θα πετάξει καμιά μαλακία και θα γελάσει. Παιδί είναι έτσι κι αλλιώς.
"Όλοι παιδιά είμαστε. Καλέ, ηρεμήστε. Η πραγματικότις." 43 χρονών.
Θα σου πιάσει την κουβέντα. Θα σε κάνει να γελάσεις, θα γελάσει. Το καλαμπούρι του θα το ανακατέψει με
στιγμιαίες υπενθυμίσεις -μάλλον στον ίδιο- του γιατί βρίσκεται μπροστά σου έτσι. Δεν νομίζω πως
θεωρεί τον εαυτό του παρακμιακό. Δεν ξέρω.
Ρώτησε τι συγκράτησα. "Τα πάντα. Κοιμάσαι σε παγκάκι, αλλά είσαι καλυμμένος." Θα αρκεστεί να πει πως
έτσι είναι. "Είσαι σαν την κόρη μου. Τι να πω μαζί σου; Εντάξει, μπορώ να πω κάτι. ...Όποτε θέλεις, ξαναέλα."

Παγωμένες, θλιβερές, κιτς και ολόγυμνες βιτρίνες που φέρνουν εμετό...

Που είναι η πόρτα, γαμώ το κέρατό μου; Το παράθυρο, έστω. Θα πηδήξω, όσο ψηλά και να 'ναι. Τόση ώρα εδώ μέσα, χωρίς το παραμικρό φως, αρχίζω να φοβάμαι τη σκιά μου. Γιατί δεν μπορώ να τη δω, όσο κι αν συνηθίσουν τα μάτια μου στο σκοτάδι. Και δε θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να κάνει τώρα που είμαστε στη δική της έδρα.

"Δε θέλω πολλά πολλά με τον έξω κόσμο."

06/04/2009
22:00
Υπάρχουν άνθρωποι που μονίμως έχουν στο πρόσωπό τους την έκφραση της κακοπέρασης, της θλίψης, της καταπίεσης, της μιζέριας. Είναι εκείνοι που το χειμώνα δεν αντέχουν το κρύο, τον αέρα, τις βροχές, την άνοιξη το σινάχι, τις απότομες αλλαγές καιρού, τη χαρά, την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά, το καλοκαίρι υποφέρουν από τη ζέστη, ο ήλιος τους φέρνει δυσφορία, αλλά επιμένουν να μην μένουν στα σπίτια τους και να μπαίνουν στα λεωφορία μεταδίδοντάς σου -με το ζόρι- τον ανρητισμό τους. Είναι εκείνοι που κυνηγάνε τους γιατρούς για συνταγές φαρμάκων προς ίαση των ενίοτε αμελητέων ή κατά φαντασίαν ασθενειών τους. Ανεξαρτήτως ηλικίας, βλέπεις στα μάτια τους την απουσία της ζωντάνιας τους. Λες και τους εγκατέλειψε μην αντέχοντάς τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι παρασιτικές σκιές που υπάρχουν για αμφίβολους λόγους. Πάντως αυτοί οι άνθρωποι, πάντα στα λεωφορεία, θα σε σπρώχνουν να μπουν, να κάτσουν, να βγουν -πάντα θα σε σπρώχνουν, όπως μπορούν.
22:13

Οι δυο τους θα μπορούσαν να είναι η πραγμάτωση φαντασίωσης.
Από τη μία, άγνοια των ιστοριών που διηγούνται οι αισθήσεις.
Από την άλλη, φόβος όταν στις ιστορίες αυτές υπάρχει το συναίσθημα.
Ο ένας οδηγεί τον άλλο σε ηδονές άγνωστες.
Η απόλαυση του πρωτόγνωρου, η ισχύς της καθοδήγησης, ο εξουσιασμός των αισθήσεων.
Δάσκαλος - μαθητής.
Και οι δυο κομμάτι και των δύο ρόλων.

"Έχω ευγενείς καταβολές.
Μεγάλωσα σε ένα ωραίο περιβάλλον. Γονείς με παιδεία. Αδέρφια στο σύνολο: ένα.
Έλαβα κι εγώ παιδεία. Αυτήν που μου αρμόζει. Παράπονο δεν έχω. Με τάισαν πολλή παιδεία.
Μάθαινα με σύνεση να ζητώ και να δίνω.
Μετά, έμαθα με σύνεση να μη ζητώ καθόλου. Όπως το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Καμιά φορά, μου πε, δεν κάνει να απαιτούμε. Καμία φορά.
Μάθαινα με σύνεση να μιλάω όταν πρέπει.
Μετά έμαθα με σύνεση να τραγουδάω με το στόμα μου κλειστό. Όπως το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Καμιά φορά, μου πε, δεν αφορούν κανέναν οι ιστορίες σου. Καμία φορά;;;
Αλλά αυτές οι γαμημένες -με συγχωρείτε για την απρεπή μου γλώσσα- μελωδίες δεν σταματούσαν ποτέ. Δυνάμωναν, δυνάμωναν, δυνάμωναν. Πολύ συχνά, δεν ήταν ευχάριστες. Δυνάμωναν όμως. Κοφτές και γρήγορες οι ανάσες μου για να προφταίνω.
Κι ενώ φαινόμουν με την παιδεία μου να βρίσκομαι σε σωστό δρόμο, να που μέσα μου εκτρεφόταν -και ακόμη εκτρέφεται αχόρταγα- ένα έκτρωμα, από εκείνα που ούτε στη γλώσσα, ούτε στο βλέμμα, ούτε στις πράξεις μπορεί ένας συνετός άνθρωπος να ελέγξει.
Ένα πλάσμα ανεπίτρεπτα και αναίτια συναισθηματικό και βρωμερό. Με ενοχικές, αλλά εθιστικές φαντασιώσεις, με ανώμαλα σαδομαζοχιστικές τάσεις ειλικρίνειας και μια μίζερα γκρινιάρικη φωνή που όλο μου ψελλίζει διάφορα.
Αυτό θα γίνει μια μέρα αιτία η συνετή μου παρουσία να χαθεί.
Θα αρχίσει τις ντροπιαστικές εξομολογήσεις των σκέψεών του.
Θα σκάψει και θα ξεριζώσει από μέσα μου κάθε πρέπουσα συμπεριφορά, από αυτές που έχω μάθει με τα χρόνια.
Θα χρησιμοποιήσει τα χείλη μου για να ξεστομίσει ανείπωτα πράγματα.
Θα ηδονίζεται, φτάνοντας υβριστικά στον τέλειο οργασμό ξανά και ξανά, τελειώνοντας ακούραστα, με τη ντροπή σας για εκείνο.
Έχω ευγενείς καταβολές αλλά, σας το λέω, μια μέρα θα σας κάνω να τρέμετε και να οργίζεσθε φτάνοντας στα όριά σας με τις αισχρότητές μου."