Πρέπει να τα βρω με τον εαυτό μου. Έτσι μου παν. Ναι. Εντάξει. Στον χώρο της αδράνειας ο χρόνος είναι μηδενικός. Εκεί κάθομαι οκλαδόν με τα μάτια στον ήλιο και κύμματα μου αλλάζουν το πρόσωπο. Εκεί η πείνα, η χαρά έχουν λιγότερη σημασία. Η σκέψη είναι ταινία μικρού μήκους. Μόνο που όταν πέφτει ο ήλιος μετανιώνεις που έκατσες. Και δεν μπορείς να φύγεις πρωτού ξαναβγεί. Και πάλι θα σε γλυκάνει να μείνεις. Μένεις. Που να πας, δηλαδή;

Όταν μου ζητάς να μη σε κοιτάω στα μάτια, όταν με παγώνει η αύρα σου, όταν με κοιτάς έτσι, όταν είσαι απέναντι, κάθε φορά μου σκοτεινιάζεις τα μάτια, να με χάνω, να μεταφέρομαι πάλι εκεί-δε μου αρέσει εκεί, δε μου αρέσει. Εκεί. Και μετά μου πετάς ένα χαμόγελο. Και σπασμωδικά πιάνομαι απ'αυτό, κρεμιέμαι, γατζώνομαι, με γάτζους που κρεμάω απ'το δέρμα μου, κι αρχίζω χαιρέκακα να μεταμορφώνομαι. Και μετά γυρνάω σε Εσένα. Στη μυρωδιά σου, στον τρόπο που μου φόρτωσες στην πλάτη όσα γίνονται στο σκοτάδι. Που τόσο ήθελα να τα ακούσω, γεμίζοντας το στόμα μου με λάσπη. Την καταπίνω. Κι αυτή κολλάει στα σωθικά μου, κυλάει απ'τα μάτια μου, τρέχει απ'τα νύχια μου κι απ'τις ρίζες των μαλλιών μου. Απ'το στέρνο μου βγαίνουν ροζιασμένες ρίζες που τυλίγονται στον λαιμό μου. Με σφίγγουν όσο πρέπει-αφήνουν μια χαραμάδα ν'αναπνέω αέρα που με καίει σε κάθε εισπνοή.
Να το. Να το, πάλι. Σφίγγω τα πόδια μου, τα γόνατά μου μεταξύ τους. Τσούζει ο λαιμός μου και μαζεύομαι σαν έμβρυο. Ώρες κενές, με μυαλό άδειο. Και μετά γυρνάω στην κοιλιά της μάνας μου. Νιώθω τη ζέστη της, ο χρόνος μηδενικός, νιρβάνα.
Η πρώτη ανάσα-η αρχή.
Τα βλέφαρά μου ανοίγουν με δύναμη. Η τελευταία εικόνα. Μουντός ήλιος απ'το παράθυρο. Σήκω. Με βαρύ, κούφιο κεφάλι.
Και πάλι απ'την αρχή.

τα δάχτυλα μου πάγωσαν, μούδιασαν οι παλάμες και το πρόσωπό μου
ναυτία, τρέμουλο και μια άβολη δροσιά στο στομάχι
το δωμάτιο αποκομμένο από τον κόσμο
πάντα τέτοιες ώρες αποκομμένο από τον κόσμο
αυτός ο ψίθυρος που βουίζει στα αυτιά μου
έμαθα αλλιώς να γράφω τις λέξεις
έμαθα αλλιώς να βλέπω τον κόσμο
και μάλλον δεν του αρέσει
και δεν μπορώ πια να χορέψω
το σώμα μου δεν πάει
σαν να χει μάθει άλλο δρόμο
σαν να με παγιδεύει
κι αυτός ο κόμπος στο λαιμό
μου αρέσουν οι αγκαλιές
αλλά αυτή η ενοχή με τρώει
μαραθώνιος αναισθησίας
μην με λυπάσαι
να σαι αδιάφορος
και δε μου αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη
δε μου αρέσει η θέα του γυμνού μου σώματος
ούτε αυτό το βλέμμα
κι όταν κλείνω τα μάτια βουλιάζω
και δεν μπορώ να κοιμηθώ
και δεν μπορώ να ανασάνω
και το μυαλό μου με παγιδεύει
"κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν' αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν' αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ' αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο".

Δεν μου αρέσει το σκάκι.
Για την ακρίβεια, με τρομάζει.
Και δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι παιχνίδι.
Ο βασιλιάς μου περιμένει την επίθεσή σου.
Θα σε κοιτάει άπραγος.
Θα τον φας.
Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ή δεν θέλεις.
Πάντως να ξέρεις θα χαμογελάει.
Και ξέρω πως θα κάνει την καύλα σου άβολη.

Δεν μου αρέσουν οι σκιές. Κυρίως αυτές μέσα στο μυαλό μου, κάτω από τα μάτια μου, στα λόγια μου. Δεν μου αρέσουν γιατί δε με αφήνουν να έρθω κοντά σου. Εσένα λέω μαμά, φίλε, περαστικέ. Θέλω παρέα. Θέλω αγκαλιές. Θέλω να καθίσεις δίπλα μου, λίγο, πολύ, όσο θες, αλλά κάτσε, κανονικά, όχι στην άκρη της καρέκλας, τι θα πει φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι. Κάτσε.

Κλειστοφοβία.
Λείπει οξυγόνο και τα μηλίγγια μου βαράνε σαν τρελά.
Ξέρεις, φοβάμαι.
Ξέρεις, το βλέπω πως καμιά φορά δε με αντέχεις.
Όσο νομίζεις πως βρίσκεις τοίχο και πας να τον γκρεμίζεις με τα νύχια, τόσο μου κάνεις σημάδια.
Ξέρεις, το μυαλό μου είναι κλειστοφοβικό.
Ξέρεις, με πολεμάει. Με δαγκώνει, μου κρατάει τον λαιμό, με σφίγγει και δεν μπορώ να αναπνεύσω, μου πλημμυρίζει τα μάτια μου, μου ρίχνει γροθιές στο στομάχι.
Με εκδικείται.

Ξένη. Μέσα μου, ξένη.
Μέσα μου, ξένη.
Η έκφραση μου προκαλεί ασφυξία, πόνο στο στήθος, κόμπο στο λαιμό,
με πονάει σου λέω.
Η ξένη δεν έμαθε να συστήνεται.
Ούτε μέσα της.